SÖYLEŞİ:ÇOCUKLA BÜYÜMEK

_ Yasemin Mutlu Sayı 173, Nisan 2008

Yaşama özgürlükçü bir pencereden bakan ebeveynlerin sayısında son yıllarda göreli bir artış yaşanıyor. Bu ebeveynlere aklımıza takılan soruları yönelttik ve "çocukla büyüme"nin nasıl bir şey olduğunu kendi deneyimleri üzerinden anlatmalarını istedik. Sorularımızı çeşitli kentlerde yaşayan (İstanbul, Ankara, İzmir, Diyarbakır) biri çift olmak üzere üç anne ve üç baba yanıtladı. Bazıları düzenli bir işte çalışıyor, bazıları işsiz. Bazıları evli, bazıları birlikte yaşıyor. Çocukların yaşları ise sıfır ile altı arasında değişiyor. Bütün bu farklılıklar, kişisel algıları ve öncelikleri etkilediğinden, verilen yanıtların da çeşitlenmesine neden oldu.Emel: Evet önceden düşünülmüştü. Gülkan: Sürpriz olmadı aslında. Önceden istenmiş ve fevkalade arzulanmış bir durumdu. "Düşünülmüş bir şey"di dememeye özen gösteriyorum çünkü yaşadığım deneyim bana bu eylemin asla önceden tasarlanmış olamayacağını öğretti. Bedenler, ruhlar arzuluyor ve en sonunda akla beyan ediyor bence. İlke: Evlenmemizin en büyük nedeni buydu diyebilirim. Evlendikten hemen sonra da bir jinekologa gidip "Biz çocuk sahibi olmak istiyoruz, n'apabiliriz?" diye sorup adamı güldürdüm hatta. Ama hamile kaldığımı öğrenince ikimiz de bir anda müthiş panik olduk, napıcaz şimdi diye. İnan: Kişinin içinde çocuğa yönelik bir özlem sürekli oluyor ama, gerçekleşmesi tamamen sürpriz. Hem de ne sürpriz, işsizliğin, ağır borcun ortasında yaşanan bir sürpriz. Ossi: Belki tuhaf gelecek, ama lise yıllarından beri çocuk yapma özlemi içindeydim.

Devamı...